Czy Ashley Madison jest wiarygodny? Fałszywe profile na portalach dla zdradzających
Sam FTC znalazł w 2014 roku 28,417 fałszywych profili Ashley Madison. Co ustaliły organy regulacyjne w serwisach dla zdradzających, które regulaminy przyznają się do fałszywek i jak rozpoznać taki profil.
W tym artykule 6 sekcji
Czy Ashley Madison jest wiarygodne? To prawdziwy serwis z prawdziwymi użytkownikami, ale FTC ustaliła, że do sierpnia 2014 roku prowadził dziesiątki tysięcy fałszywych profili "engager" kobiet, by skłonić mężczyzn do płacenia. Inne serwisy dla zdradzających i flirtujących nadal korzystają z płatnych operatorów, o czym informują tylko w regulaminie.
Serwisy randkowe dla osób w związkach mają wbudowaną nierównowagę. Rejestruje się o wiele więcej mężczyzn niż kobiet, a płacą właśnie mężczyźni. Serwis, któremu brakuje kobiet, ma dwa wyjścia: mocniej reklamować się wśród kobiet albo i tak dać mężczyznom kogoś do rozmowy. Organy nadzoru nie raz przyłapały operatorów na drugim rozwiązaniu, a niektóre serwisy zapisują to dziś w regulaminie.
Ten poradnik omawia to, co faktycznie wynika z dokumentów: sprawę FTC przeciwko Ashley Madison, co ujawnił wyciekły kod, wcześniejszą sprawę "Virtual Cupid", branżę płatnych moderatorów stojącą za wieloma serwisami opartymi na kredytach oraz pozew przeciwko Match.com dotyczący reklam wywołanych przez konta oszustów. Potem pokazuje, jak odróżnić bota lub operatora od prawdziwej osoby, zanim wydasz pieniądze, i co zrobić, jeśli już je wydałeś.
Czy profile na Ashley Madison są fałszywe? Co ustaliła FTC
Wiele z nich tak. Tylko w 2014 roku pracownicy stworzyli 28,417 fałszywych profili, z czego wszystkie poza trzema były kobiece, na podstawie zdjęć nieaktywnych prawdziwych użytkowników.
Skarga FTC z 2016 roku1 przeciwko operatorom serwisu to najbardziej szczegółowy publiczny opis tego, jak serwis dla zdradzających używał fałszywych profili. Główne zarzuty:
- Różnica płci była ogromna. Od 2002 roku w USA utworzyło profile 18,981,464 osób: 15,790,849 mężczyzn i 3,190,615 kobiet.
- Pracownicy tworzyli "engager profiles". Do sierpnia 2014 roku firma używała fałszywych profili stworzonych przez swoich pracowników, by zaangażować lub przyciągnąć klientów. W 2014 roku było ich 28,417, a wszystkie poza 3 były kobiece.
- Powstały na bazie prawdziwych ludzi. Boty angażujące korzystały z danych profilowych i zdjęć pobranych od istniejących członków, którzy od roku lub dłużej nie byli aktywni.
- Celowali w mężczyzn, którzy nie zapłacili. Engagerzy wysyłali mrugnięcia, automatyczne odpowiedzi i gotowe wiadomości do użytkowników bez kredytów na koncie. Użytkownicy nie mieli jak odróżnić ich od prawdziwych członków, a do kwietnia 2013 w wielu przypadkach byli nakłaniani do wykupienia pełnego członkostwa, by odpowiedzieć.
- Wabik sprzedażowy. Nowych użytkowników witano twierdzeniem, że w "[the consumer's] city" są "thousands of women", które szukają dyskretnego romansu.
W komunikacie o ugodzie2 FTC czytamy, że fałszywe profile zwabiły 19 milionów Amerykanów do sierpnia 2014 r. Operatorzy zawarli ugodę w sprawie zarzutów FTC i stanów, obejmujących też wyciek danych z 2015 r., płacąc 1,6 mln $ w ramach wyroku opiewającego na 8,75 mln $, bez doprowadzania sprawy do procesu. Firma działa dziś jako ruby Life; w naszej recenzji Ashley Madison sprawdzisz, ile to kosztuje i jak działa obecnie.
Co pokazał wyciekły kod
Wyciek z 2015 r. ujawnił też kod źródłowy, który przeanalizowała Annalee Newitz z Gizmodo. W jej analizie z 31 sierpnia 2015 r.3 naliczono 70 572 konta „hostów”, czyli botów, które kod nazywał engagerami lub „Aniołami”: 70 529 kobiecych i 43 męskie. Około 20 milionów z 31 milionów mężczyzn w danych dostało wiadomości od botów, a około 11 milionów zagadywał zautomatyzowany engager, który zaczynał od tekstów w rodzaju „hi” i „u busy?”. Boty działały w 31 językach w około 50 krajach, a jedna ze zmian w kodzie nosiła tytuł „Stopped engaging gaymen”. Boty były też częścią pakietu „guaranteed affair” za 250 $.
Jedno uczciwe zastrzeżenie: w tym samym tekście Newitz sprostowała wcześniejsze szacunki. Napisała wcześniej, że aktywnych było tylko około 12 000 kobiet, i przyznała, że częściowy zrzut danych nie pozwala ocenić, ile prawdziwych kobiet korzystało z serwisu. Obie rzeczy mogą być prawdą: na Ashley Madison były prawdziwe kobiety, a mężczyźni płacący za rozmowy z nimi dostawali wiadomości od oprogramowania.
Czy Ashley Madison jest dziś wiarygodne?
Skarga FTC mówi, że profile "engager" działały do sierpnia 2014 roku, a my nie znaleźliśmy późniejszego ustalenia żadnego regulatora w sprawie fałszywych profili tam, w żadną ze stron. Jego aktualny cennik i historia naruszeń są w naszej recenzji.
Czy inne serwisy dla osób szukających romansu używają fałszywych profili?
Niektóre serwisy randkowe i flirtowe tak, i FTC przyłapała na tym więcej niż jeden. Różnica jest dziś taka, że wiele z nich ujawnia to drobnym drukiem, zamiast to ukrywać.
JDI Dating i „Virtual Cupids” (2014)
Pierwsza sprawa FTC przeciwko serwisowi randkowemu online pojawiła się rok przed włamaniem do Ashley Madison. Według komunikatu FTC z października 20144 brytyjska firma JDI Dating i jej właściciel prowadzili 18 serwisów randkowych, w tym cupidswand.com, flirtcrowd.com i findmelove.com. Darmowi członkowie dostawali wiadomości, które prawie zawsze pochodziły z wygenerowanych komputerowo profili, nazywanych przez firmę „Virtual Cupids”, a jedyną wskazówką było małe „v” wewnątrz litery „C” na stronie profilu. Blog biznesowy5 FTC nazwał to logo „niemal mikroskopijnym”, a skarga zarzucała też JDI ponowne obciążanie subskrybentów za kolejne okresy bez ich zgody.
JDI zgodziło się zapłacić 616 165 USD odszkodowania. Zwróć uwagę, czego nakaz nie zrobił: nie zakazał fałszywych profili. Wymagał od firmy jasnego poinformowania potencjalnych członków, że będą otrzymywać „komunikację od wirtualnych profili, które nie są prawdziwymi osobami”. To wzorzec, według którego działa dziś cała branża czatów opartych na kredytach: ujawnić to gdzieś i działać dalej.
Match.com i reklamy wywołane przez konta oszustów (2019)
W 2019 roku FTC pozwała Match Group6 za inny schemat. Match nie tworzyło fałszywych kont. FTC zarzuciła, że wysyłało nieopłacającym użytkownikom e-maile „Wpadłeś mu w oko”, nakłaniające do subskrypcji, nawet gdy zainteresowanie pochodziło z kont, które Match już oznaczyło jako prawdopodobnie fałszywe. Skarga twierdziła, że 25 do 30 procent osób rejestrujących się każdego dnia próbowało używać serwisu do oszustw, że w niektórych miesiącach od 2013 do 2016 ponad połowa wiadomości błyskawicznych i polubień otrzymywanych przez użytkowników pochodziła z kont uznanych przez Match za fałszywe oraz że 499 691 subskrypcji kupiono w ciągu 24 godzin od takiej reklamy między czerwcem 2016 a majem 2018. Jej ugoda na 14 mln USD z sierpnia 20257 objęła praktyki dotyczące gwarancji, sporów o płatności i rezygnacji; komunikat FTC nie wymienia zarzutu fałszywych reklam wśród rozstrzygniętych praktyk. Wniosek dla każdego w płatnym serwisie: powiadomienie, że ktoś jest zainteresowany, to e-mail sprzedażowy, a nie dowód istnienia prawdziwej osoby.
Czym są profile „wirtualne” lub „rozrywkowe”?
Profile prowadzone przez sam serwis, pisane przez opłacanych operatorów czatu. Jeśli regulamin serwisu o nich wspomina, płacisz za rozmowę, a nie za spotkanie z kimkolwiek.
Po sprawie JDI wielu operatorów przestało ukrywać fałszywe profile i zaczęło je ujawniać drobnym drukiem. Wiele małych serwisów „flirtu” i „dyskretnych spotkań” opartych na kredytach działa na płatnych operatorach czatu, którzy odgrywają wymyślone kobiety.
Śledztwo WIRED z 2023 roku „This Is Catfishing on an Industrial Scale”8 opisało tę pracę od środka. Freelancerzy zatrudnieni jako „obsługa klienta” lub moderatorzy prowadzą fałszywe profile, które branża nazywa „virtuals”, przełączają się między nimi co kilka minut i są poganiani, by wysyłać około 30 wiadomości na godzinę. Użytkownicy kupują monety po mniej więcej €2 za wiadomość, a pracownicy zarabiają około 7 centów za wiadomość i mają polecenie przeciągać rozmowy oraz nie dopuszczać do przejścia użytkowników do innej aplikacji. Jak ustaliło WIRED, regulaminy tych serwisów zwykle stwierdzają, że „mogą korzystać z profili systemowych według własnego uznania, aby komunikować się z użytkownikami i uatrakcyjnić ich rozrywkę”.
Niemiecka organizacja konsumencka Verbraucherzentrale9 walczy z tym od lat. Jej wytyczne mówią, że wiele portali korzysta z płatnych moderatorów do prowadzenia fikcyjnych profili, że zdradzają je w regulaminach słowa takie jak „Animateure”, „Controller”, „Moderator” i „moderierter Dienst”, oraz że niemiecki sąd (sąd krajowy w Berlinie, w sprawie wytoczonej przez federację organizacji konsumenckich) uznał, że adnotacja ukryta w regulaminie nie wystarcza: fałszywe profile trzeba jasno ujawnić przed rejestracją. Jedna z cytowanych klauzul brzmi w tłumaczeniu: „wszystkie wypowiedzi i wszystkie dane osobowe podane przez fikcyjne profile są wymysłem moderatorów”.
W Wielkiej Brytanii wytyczne Competition and Markets Authority z 2018 roku dotyczące prawa konsumenckiego w serwisach randkowych10 mówią, że dostawcy nie powinni zmuszać klientów do akceptacji tego, że mogą rozmawiać z profilami „generowanymi przez Ciebie lub w Twoim imieniu", chyba że takie profile są wyraźnie oznaczone. Nie znaleźliśmy w USA równoważnego przepisu napisanego z myślą o serwisach randkowych; tam zakaz wprowadzania w błąd z FTC Act działa w każdej sprawie osobno.
Jak znaleźć tę klauzulę
Zanim gdziekolwiek kupisz kredyty, otwórz regulamin i wyszukaj na stronie: wirtualny, fikcyjny, rozrywka, moderator, operator, profil systemowy, animator i brak fizycznego spotkania. Jeśli którekolwiek z tych słów opisuje profile prowadzone przez firmę, płacisz za usługę czatu, a nie za serwis randkowy. Niektórym to odpowiada. Większości osób, które chciały kogoś poznać, nie.
Co mówią serwisy, które oceniamy
Na stronie pomocy o fałszywych profilach11 serwisu Victoria Milan czytamy, że stosuje „zarówno zautomatyzowane, jak i prowadzone przez ludzi metody przeciw oszustom", przyznaje, że niektóre profile się prześlizgują, i prosi członków o ich zgłaszanie. Jego polityka moderacji12 mówi, że moderatorzy sprawdzają każde zdjęcie i tekst profilu, zanim trafi na stronę (do 24 godzin), i odrzucają profile zawierające dane kontaktowe. Weryfikacja zdjęcia jest w regulaminie13 opisana jako „całkowicie dobrowolna", więc brak odznaki nic nie mówi w żadną stronę. Nie znaleźliśmy żadnych działań regulatora w sprawie fałszywych profili w Victoria Milan; to nie dowód, że ich nie ma.
Przy związkach otwartych w tej jednej kwestii lepszym wyborem są popularne aplikacje, bo naciskają na weryfikację twarzy: Feeld i OkCupid oferują odpowiednio weryfikację zdjęcia i prośby o selfie, co utrudnia prowadzenie fałszywego profilu (potwierdzają twarz, nie intencje). Nasza recenzja AdultFriendFinder dotyczy serwisu, w którym nie znaleźliśmy porównywalnej opublikowanej weryfikacji.
Jak rozpoznać fałszywy profil w serwisie do romansów
Po drugiej stronie zbyt dobrej wiadomości mogą być trzy różne rzeczy, a ich oznaki się nakładają. Pięciominutowy test fałszywego serwisu od SluttyGirls.now (naszego) działa także na serwisach do zdrad.
Automatyczny bot
- Wiadomości przychodzą w ciągu kilku minut od rejestracji, zanim twój profil ma zdjęcie, a zwłaszcza zanim cokolwiek zapłacisz.
- Pierwsze wiadomości są krótkie i ogólnikowe („cześć”, „zajęty?”), a odpowiedzi nie nawiązują do tego, co naprawdę napisałeś.
- Kilka „kobiet” pisze do ciebie naraz, wszystkie blisko ciebie, wszystkie chętne, i wszystkie milkną, jeśli nie wykupisz wyższego planu.
Płatny operator
- Rozmowy są ciepłe i uważne, ale do niczego nie prowadzą. Każdy plan spotkania lub wymiany numerów jest odkładany, a czat trwa dalej, wiadomość po płatnej wiadomości.
- Pamięta szczegóły z twojego profilu, ale mgliście opowiada o własnym życiu, mieście i pracy.
- Serwis pobiera opłatę za wiadomość lub za monetę, a jego regulamin wspomina o moderatorach, rozrywce lub profilach wirtualnych.
Oszust romantyczny lub szantażysta
Oszuści to prawdziwi ludzie i właśnie dlatego są niebezpieczni. Wskazówki FTC dotyczące oszustw romansowych14 wymieniają oznaki: nie mogą spotkać się osobiście, działają szybko i namawiają cię do przejścia poza platformę, proszą o pieniądze i mówią, jak zapłacić (przelewy, karty podarunkowe, aplikacje płatnicze lub kryptowaluty). Na serwisach do zdrad jest dodatkowy zwrot: gdy udostępnisz zdjęcia lub prawdziwe imię, groźba może zmienić się w „zapłać albo powiem twojej żonie”. Raport FBI o przestępczości internetowej za 202515 naliczył 23 159 skarg na oszustwa zaufania i romansowe z zgłoszonymi stratami 929,3 mln $ oraz 89 129 skarg na szantaż.
Przetestuj, zanim zapłacisz, i co robić potem
- Skorzystaj z darmowego pakietu, żeby się rozejrzeć. Zwróć uwagę, kto się z tobą kontaktuje i jak szybko. Zalew chętnych kobiet już pierwszego dnia to znak modelu biznesowego, a nie dowód na to, że masz świetny profil.
- Najpierw przeczytaj regulamin. Wyszukaj w nim powyższe słowa oraz zapisy o automatycznym odnawianiu i zwrotach. Na przykład w regulaminie Victoria Milan stoi, że wszystkie zakupy są ostateczne i bezzwrotne.
- Kup najkrótszy plan i wyłącz automatyczne odnawianie jeszcze tego samego dnia. Klientom JDI Dating pobierano opłaty ponownie bez ich zgody, a FTC podjęła w tej sprawie działania.
- Poproś wcześnie o krótką rozmowę wideo. Prawdziwa osoba zainteresowana spotkaniem zwykle zgodzi się po kilku wiadomościach. Operatorzy i oszuści znajdują powody, żeby tego uniknąć.
- Nigdy nie wysyłaj pieniędzy, kart podarunkowych, kryptowalut ani niczego, co cię identyfikuje, osobie, której nie spotkałeś.
- Zgłoś i udokumentuj. Zgłoś profil w serwisie, następnie zgłoś nieuczciwe praktyki do FTC na ReportFraud.ftc.gov, a pieniądze utracone na rzecz oszusta do FBI na ic3.gov. Jeśli zapłaciłeś kartą za usługę, która okazała się obsługą przez operatorów, zapytaj wydawcę karty o procedurę reklamacji płatności i zachowaj zrzuty ekranu rozmów oraz regulaminu w ówczesnym brzmieniu.
Jeśli serwis budzi twoje podejrzenia, prywatność ma jeszcze większe znaczenie: przeczytaj nasz przewodnik po prywatności, płatnościach i wyciekach w serwisach do zdrad, zanim podasz cokolwiek prawdziwego. A jeśli naprawdę szukasz partnera, który o wszystkim wie, nasz przewodnik etyczna niemonogamia a zdrady opisuje aplikacje, w których pozostali użytkownicy to w sprawdzalny sposób prawdziwi ludzie. O prawnej stronie zdrady przeczytasz w zdrada a prawo.
Źródła
- FTC v. Ruby Corp. et al., complaint (D.D.C., Dec 2016) ftc.gov
- FTC: Operators of AshleyMadison.com settle FTC, state charges resulting from 2015 data breach (Dec 2016) ftc.gov
- Gizmodo (Annalee Newitz): Ashley Madison code shows more women, and more bots (Aug 2015) gizmodo.com
- FTC: Online dating service agrees to stop deceptive use of fake profiles (JDI Dating, Oct 2014) ftc.gov
- FTC Business Blog: Dating advice from the FTC? Not really, but read on (Oct 2014) ftc.gov
- FTC: FTC sues owner of online dating service Match.com for using fake love interest ads (Sep 2019) ftc.gov
- FTC: Match Group agrees to pay $14 million (Aug 2025) ftc.gov
- WIRED: This is catfishing on an industrial scale (May 2023) wired.com
- Verbraucherzentrale: Online-Dating: Achtung Fake-Profile! (updated Oct 2025) verbraucherzentrale.de
- UK Competition and Markets Authority: Online dating: consumer law advice for business (Jun 2018) gov.uk
- Victoria Milan Help Center: Fake profiles victoriamilan.com
- Victoria Milan Help Center: Moderation policy victoriamilan.com
- Victoria Milan: Terms and conditions victoriamilan.com
- FTC: What to know about romance scams consumer.ftc.gov
- FBI IC3: 2025 Internet Crime Report ic3.gov
Fakty ostatnio sprawdzono w listopadzie 2026. Zauważyłeś coś nieaktualnego? Daj nam znać: editor@wife.now.